«Ευγνώμων...»

Βαθύτατα ευγνώμων, 

για τις χαρές που γεύτηκα, 

μα πιότερο για όσες λύπες πάλεψα. 

Για τις δυσχέρειες που γρήγορα ξεπέρασα 

-δίχως ούτε στιγμή να με διαλύσουν-. 

Για μνήμες που ούριος άνεμος ενέγραψε ανεξίτηλα στη ζήση μου, για της ψυχής μου 

τα κεριά που μείναν αναμμένα.

Ευγνώμων για τότε 

που επέλεξες τον ίλιγγο, 

κρατώντας τη φωτιά μας θαλερή κι αλώβητη.
Κι ακόμη, υπερήφανη που πιότερο 

σε άγγιζε η δύναμη της φλόγας μας, 

παρά μια διάρκεια βραχύβια. 

Των υπολοίπων οι κρίσεις για συνέπειες

διόλου που δε σε αφορούσαν.

Σου ήταν ήδη αρκετό ό,τι ανήκε και στους δυο μας. Ζωή και θάνατος μαζί.

Δική σου και δική μου τηνε λόγιαζες. 

Μα πιο πολύ περήφανη για τις φορές 

που έλιωνες τη φλόγα, 

γυρεύοντας το τέλος να προφτάσεις. 

Καιρό μετά, μπορώ ακόμη 

να αισθάνομαι τη ζέση 

της σβησμένης πυροστιάς 

βαθιά μες την ψυχή μου...

«Παλεύω μοναχή...»

Πότε πότε έρχονται κάτι βράδια ήσυχα, αλλόκοτα σιωπηρά.

Και τότε ο νους φωνάζει πιότερο απ' όσο αντέχω ν' ακούσω. Μπερδεύω τα λόγια με τις σκέψεις, επιχειρώντας την οχλοβοή να μεταφράσω. Ανούσια κι αναποτελεσματική απόπειρα! 

Πώς να εξηγήσω τους δυνατούς ψιθύρους,

που άκομψα κι άγαρμπα μου τραγουδώ; 

Η πιθανότητα μιας διασάλευσης μ' ανησυχεί. 

Με τους δαίμονές μου παλεύω, μου χαϊδεύουν 

τ' αυτιά, γρίφους μου ψιθυρίζουν. 

Περίεργοι αριθμοί, ακανόνιστες μορφές χορεύοντας με θολώνουν. Φορές, φορές φοβάμαι. 

Το κρανίο σε τοίχους ρυθμικά εφαρμόζω.

Κι άλλες στιγμές με υπνωτίζουν. 

Χάνομαι μαζί τους. 

Απορώ κι εξίσταμαι για τα κρυμμένα. 

Δε γνωρίζω, αν θέλω να λύσω τους γρίφους. Εντοπίζουν τα σημεία ελέγχου μου. 

Με κάνουν να λυγίζω. Ταράσσω τον νου, ψάχνοντας καταφύγιο απ' τις σκέψεις μου. 

Ώσπου φτάνει ασθμαίνοντας το χάραμα. 

Λάθη, μόνο λάθη! Σηκώνομαι 

και πάλι λάθη διαπράττω. 

«Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα», το οικείο ρητό ανασύρω απ' του μυαλού τη λήθη.

Αλήθεια, τι έχω πάθει; Πες μου εσύ!

Κατρακυλώ κι όπου έστω το ίχνος σου εντοπίζω. Γιατί πιστεύω πως ίσως μπορεί κάτι ν' αλλάξει; Όπου ανοίγονται πληγές, νέα ζωή πια δεν υπάρχει. Ούτε σπιθαμή για έρωτες και «λέλουδα». Κάποτε πρόσφερες μια ζεστασιά που απέλπιδα αναζητούσα. Φεύγοντας κιόλας, μου δίδαξες πώς πρέπει πάντα να παλεύω: μοναχή...