«Να σ' εμπιστευτώ;»

Πες μου, γιατί να σ' εμπιστευτώ, αφού μόνη  να ζήσω μπορώ; 

Μέρες που ζητώ να εκφραστώ, μες στον καθρέφτη ψάχνω να 

με βρω...

μα αδυνατώ. Νιώθω πως απ' το σώμα μου λείπω καιρό.

Και απορώ: νομίζεις πως στ' αλήθεια βρίσκομαι εδώ; 

Κι αναρωτιέμαι: άραγε έμοιαζα πάντοτε στο κτήνος αυτό; Κοίταξε τα μάτια μου! 

Από πότε, άραγε, θυμάσαι ετούτο το κενό; 

Εντόπισες στο σώμα μου πέρασμα ψυχής 

και στα σαγόνια μου βρέθηκε έξοδος να βγεις.    Ήταν στενωπός, μα έμοιαζες άτρωτος.

Μ' άγγιξες και τσάκισες το 'να μου φτερό, 

τώρα δίχως άλλο μένεις μοναχός.

Έπειτα πίσω γυρνάς, λες σ' αγαπώ 

και ζητάς ξανά να κρεμαστώ. 

Σήμερα τ' ομολογώ: όσα διακήρυττες καιρό, 

στο εξής μου προκαλούν εμετό!
Ό,τι θεωρούσα σταθερό, τώρα φαίνεται λειψό,

οπότε φύγε μακριά, διόλου δε σ' ευχαριστώ!

Μου υπέδειξες ποιο είναι το σωστό. 

Κι εγώ επέλεξα να σε αγνοώ.

Δες το λιγάκι κάπως ρεαλιστικά: 

πώς εμπιστεύεσαι αυτόν που σε πατά; (Π.Α.)

«Γράμμα δίχως παραλήπτη»

 

Θέλω να στείλω ένα γράμμα, μα δεν μπορώ πια να θυμηθώ σε ποιον ή γιατί!

Ανίκανος ν’ εκφράσω 

όσα μέσα 

μου κρατώ, 
εγκαταλείπω πριν αρχίσω.
Διαρκής ο πόνος, έντονος κι ασίγαστος.
Οι λέξεις χάνονται, βυθίζονται σε αβύσσους θλίψης. Απροσμέτρητα ερωτήματα παρέπεσαν 

-μπρος στον φόβο της αλήθειας- 
σε πρόσωπα μετάνοιας. Τα λόγια 
εξαφανίστηκαν. Το μελάνι τους 

τράπηκε σε γαλάζια φλόγα της ψυχής. 

Και οι αλήθειες έμειναν κρυμμένες, 

πίσω από τη μικρή κόκκινη πόρτα. 

Μαζί με μυστικά απόκρυφα, 

δόλιες σκέψεις κι επώδυνες αναμνήσεις.
Θέλω να σου γράψω! Όμως δεν 
είναι εφικτό, δεν είναι καν συνετό! 
Ποτέ δε θα είναι! Γιατί εσύ είσαι παρελθόν. Απομακρύνθηκες κι είμαι μόνος σήμερα. Νιώθω μόνος, πιο μόνος από ποτέ! Σ' έναν κόσμο σκληρό, 

χωρίς οίκτο ή συμπόνοια. Σε χρόνους κενούς ουσίας, μοναχικούς, δίχως όρια 

ή ηθική. Συναναστρέφομαι μ' όσους κάποτε γνώριζαν τις αξίες. 

Σε μια στιγμή σε έχασα και χάθηκα. 

Τα μάτια κλείνω, τις φωνές αγνοώ. Στερούμαι τη μαγεία, απ' όταν ο πόνος γεννήθηκε, όταν ο τρόμος ζωντάνεψε, όταν το χαμόγελο έσβησε.
Η ευτυχία σαν όνειρο φαντάζει.
Όλα έχουν τελεσίδικα κριθεί: 

ο Έρωτας, το Όνειρο, το Έρεβος, το Σκότος.
Τελικός σταθμός ορίστηκε μια Θλίψη 
ασύμμετρη για σπάνιες στιγμές!