«Μια βραδιά στην Ονειρούπολη»

Μια ακόμη βραδιά στην Ονειρούπολη, αλλιώτικη, διαφορετική!

Οι γονείς ανησυχούν. Είπαν στα παιδιά να είναι επιφυλακτικά. Κάτι παράξενο συνέβαινε!
Ενώ οι γονείς μαγείρευαν, τα παιδιά πήγαν για εξερεύνηση. Τους το επέτρεψαν, υπό τον όρο να μην απομακρυνθούν.  Κάτι δεν πήγαινε καλά σ' αυτήν την έπαυλη!
   Ζήτησαν να τους λένε, επίσης, οτιδήποτε παράξενο αντιληφθούν. Και ποτέ μα ποτέ να μην χωριστούν. 
Βγαίνοντας, τα παιδιά είδαν σκαλισμένες λέξεις στη βαριά, δύσκαμπτη θύρα. Το μετέφεραν αμέσως. Προειδοποιούσε με σαφήνεια το μήνυμα: «Φύγετε, όσο είστε ακόμη ζωντανοί!» Οι γονείς, φοβισμένοι, δεν άφησαν τα παιδιά να πάνε για εξερεύνηση. Άρχισαν να μαζεύουν τα πράγματα για την αναχώρηση. Τότε ψίθυροι άρχισαν ν' ακούγονται: «Μα, γιατί φεύγετε; Δεν σας άρεσε εδώ πέρα;» 

   Οι γονείς επιτάχυναν το μάζεμα, το πακετάρισμα, τις προετοιμασίες. Πλέον τσιρίδες και κραυγές ακούγονταν, βγαίνοντας απ' το δωμάτιο. Τρέχοντας προς την εξώπορτα, τους ακολουθούσαν σκιές, όχι μορφές ανθρώπινες. Είχαν κέρατα και μυτερή ουρά. Οι κραυγές κι οι τσιρίδες δυνάμωναν, όσο πλησίαζαν προς την έξοδο. Οι πόρτες ανοιγόκλειναν, κάνοντας ανυπόφορο θόρυβο.

   Βγαίνοντας στην αυλή της έπαυλης, τα παράθυρα άνοιξαν κι αυτά. Χιλιάδες σκιές ξεχύθηκαν θυμωμένα απ' τα παράθυρα.

  Η οικογένεια έφτασε πανικόβλητη στη μεγάλη πόλη, για να παλέψει να σωθεί, να ξεφύγει πάση θυσία. Καθώς έμπαινε στην πόλη και πλησίαζε τα πρώτα σπίτια, την περικύκλωσαν οι σκιές. Εκείνη τη στιγμή μια λευκή λάμψη έκανε την εμφάνισή της κι οι σκιές άρχισαν ν' απομακρύνονται. Φοβισμένες, σχεδόν πανικόβλητες, με τσιρίδες τρόμου κι αλαλαγμούς.

   Κι έτσι η οικογένεια επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητο, για να φύγει, όσο  γινόταν γρηγορότερα και μακρύτερα. Κι από τότε δώσανε την υπόσχεση να μη κοιτάξουν ποτέ ξανά πίσω, ποτέ πια προς την κατεύθυνση εκείνη!

«Άτιμος ο χρόνος!»

Άτιμη έννοια 

ο χρόνος! Σαγηνεύει, αλώνει τον νου και την ψυχή! Σαρώνει τους πάντες και τα πάντα στο διάβα του! Ο άνανδρος  -τάζοντας κάποτε εμπειρίες, γνώση, θύμησες βαθιές ή μακρόπνοες- μας ξεγελά. Μας μεθά με γεύσεις, ήχους ή οσμές που στο πέρασμά του ξεθωριάζουν, με εικόνες που ταξιδεύουν μαζί του και φθίνουν. Μα, καθώς απομακρύνεται, ο πόνος μεγαλώνει, σχεδόν γιγαντώνεται. Κι έτσι δυσφορούμε.
   Άτιμος ο χρόνος! Στο πέρασμά του παίρνει ολάκερα κομμάτια μας, τα ξεριζώνει κι άτακτα τα σκορπίζει σ' ορίζοντες μακρινούς. Κάποτε οι πληγές μένουν ανοιχτές, χέουσες. Άλλοτε επιστρέφει αναμνήσεις που, ωστόσο, δε γεμίζουν τα κενά. Μα, εμένα μ' έχει καιρό τώρα εγκαταλείψει. Έφυγε και σε πήρε μαζί του. Οι πληγές μου δύσοσμες, βαθιές, αρνούνται πεισματικά να μπουν σε ροή επούλωσης. Κι οι αναμνήσεις μοιάζουν ασυνήθιστα παλιές, για να τις σβήσω. Ίσα που ελάχιστα δικά σου θυμάμαι. Ασυνήθιστα, μην φανταστείς! Σ' έχω συνδέσει με πράγματα απλά, καθημερινά. Δε θ' αφήσω τον εαυτό μου να ξεχάσει! Δε μιλώ πια για σένα! Θέλοντας και μη σ' έχω για πεθαμένο. Μα αυτό μου είναι πιο δύσκολο. Τους πραγματικούς νεκρούς τους αφήνεις πίσω, δεν μπορείς αλλιώς. Τους ανθρώπους, όμως, που μια στιγμιαία πνοή σας χώρισε, πώς να τους αγνοήσεις; 

   Ο άτιμος ο χρόνος! Δε φτάνει που ήρθε νωρίς για μας. Πήρε πιο πολλά απ' όσα άφησε. Κι αν με ρωτάς, άφησε πίσω εικόνες, δίχως αξία. Δεν θέλω να γεμίσω τα κενά! Δεν θέλω άψυχες εικόνες κοντά μου! Θέλω μονάχα κάτι να φυλάω κι εγώ, κάθε φορά που ο χρόνος κάτι άλλο μου παίρνει μακριά! Κι αν κάποτε ο Χρόνος απ' τα

 μέρη μου σε φέρει, κοίταξε και πρόσεξε πόσο άδικα η Μνήμη μας πεθαίνει!